วัดท่าเรือ หรือวัดปัฏนาราม ตั้งอยู่ที่หมู่ที่ 3 ตำบลท่าเรือ อำเภอบ้านนาเดิม จังหวัดสุราษฎร์ธานี เป็นวัดเก่าแก่ จากหลักฐานคือใบเสมาหินทราย ซึ่งเป็นศิลปะสมัยอยุธยาตอนปลาย และอิฐก้อนใหญ่ ซึ่งเป็นอิฐสมัยศรีวิชัย มีขนาดใหญ่กว่าปัจจุบันมาก กว้างประมาณ 15 ซม. หนาประมาณ 10 ซม. (ใหญ่) กว่านี้จะเป็นอิฐสมัยอยุธยา ส่วนพระอุโบสถนั้นสร้างประมาณ ปี พ.ศ. 2510 กว่าๆ โดยหลังเดิมนั้นเป็นไม้ผุพังไปหมดแล้ว หลังใหม่ได้สร้างที่โบสถ์หลังเก่า สำหรับพระพุทธรูปในโบสถ์เป็นสมัยอยุธยาศิลปะภาคใต้ การสร้างวัดไม่ปรากฏ ว่าผู้ใดเป็นคนสร้าง ผู้เฒ่าผู้แก่ในหมู่บ้านเล่ากันมาว่ามีรูปปั้นเจ้าอาวาสซึ่งชาวบ้านเรียกกันว่าพ่อท่านเจ้าฟ้า เป็นที่เคารพเลื่อมใสมาก มีการบนบานต่อรูปบูชาท่านที่วัดก็มักจะหายจากโรค หากมีภัยใดๆก็จะเข้าทรงบอกกล่าวชาวบ้านให้เตรียมตัวระวังและรักษาโรค ทุกปีจึงมีประเพณีถวายหรับพ่อท่านเจ้าฟ้า
วัดปัฏนาราม หรือ วัดท่าเรือ ตั้งอยู่ที่หมู่ 3 ต.ท่าเรือ อ.บ้านนาเดิม จ.สุราษฎร์ธานี เป็นวัดเก่าแก่ จากหลักฐานคือ "ใบเสมาหินทราย" ซึ่งเป็นศิลปะสมัยอยุธยาตอนปลาย และอิฐก้อนใหญ่ เป็นอิฐสมัยศรีวิชัยมีขนาดใหญ่กว่าปัจจุบันมาก กว้างประมาณ 15 เซนติเมตร หนาประมาณ 10 เซนติเมตร

ส่วนพระอุโบสถนั้นสร้างประมาณปีพ.ศ.2510 กว่าๆ โดยหลังเดิมนั้นเป็นไม้ผุพังไปหมดแล้ว หลังใหม่สร้างขึ้นที่โบสถ์หลังเก่า สำหรับพระพุทธรูปในโบสถ์เป็นของเก่าสมัยอยุธยา ศิลปะภาคใต้ พระอาจารย์บุญฤทธิ์ จิตตสังวโร เจ้าอาวาสกล่าวว่า การสร้างวัดไม่ปรากฏว่าผู้ใดเป็นคนสร้าง ผู้เฒ่าผู้แก่ในหมู่บ้านเล่ากันมาว่า มีรูปปั้นเจ้าอาวาส ซึ่งชาวบ้านเรียกกันว่า "พ่อท่านเจ้าฟ้า" เป็นที่เคารพเลื่อมใสศรัทธาอย่างมาก หากได้มีการบนบานต่อรูปเหมือนขนาดบูชาของท่านที่วัด ก็มักจะหายจากโรค หากมีภัยใดๆ ก็จะเข้าทรงบอกกล่าวชาวบ้านให้เตรียมตัวระวังและรักษาโรค ทุกปีจึงมี "ประเพณีถวายหรับ" หรือ สำรับ แด่พ่อท่านเจ้าฟ้า

ที่ตั้งปัฏนารามหรือวัดท่าเรือ
หมู่ที่/หมู่บ้าน 3
ตำบล ท่าเรือ อำเภอ บ้านนาเดิม จังหวัด สุราษฎร์ธานี

ด้านศิลปะและสถาปัตยกรรม
รูปแบบของอุโบสถ วิหาร เจดีย์
ลวดลายศิลปกรรมไทย เช่น จิตรกรรมฝาผนัง ประติมากรรม
ความหมายเชิงสัญลักษณ์ในศิลปะทางพุทธศาสนา
ด้านวัฒนธรรมและประเพณ
ประเพณีท้องถิ่น เช่น งานบุญ งานทอดกฐิน งานถวายหมับพ่อท่านเจ้าฟ้าประจำปี
วันสำคัญทางพระพุทธศาสนา เช่น วันมาฆบูชา วิสาขบูชา
บทบาทของวัดในการเป็นศูนย์กลางกิจกรรมของชุมชน
สำหรับประวัติของพ่อท่านเจ้าฟ้านั้น มีเพียงคำบอกเล่า ว่ากันว่าศักดิ์สิทธิ์มาก ท่านธุดงค์มาจากพัทลุง มาพร้อมกับ หลวงพ่อวัดปลายราง ซึ่ง หลวงพ่อวัดปลายราง นั้นเก่งทางนั่งแพบก คือ การผูกแพยนต์แล้วนั่งไปมา บนบกคล้ายกับในน้ำ โดยเป็นวิชาของสายเขาอ้อ ซึ่ง "หลวงพ่อนุ้ย" วัดม่วง ท่าฉาง ก็ได้ไปร่ำเรียนจากเขาอ้อ แล้วก็ทำได้เช่นกัน

พ่อท่านเจ้าฟ้านั้นเก่งในด้านวิชาคาถาอาคมหลายชนิด โดยมีเรื่องเล่า ครั้งหนึ่งช้างของหลวงพ่อวัดปลายรางหลายเชือก หลุดออกมาจนถึงวัดท่าเรือ ท่านจึงนำเอากะลาครอบช้างไว้คล้ายกับวิชาที่หลวงพ่อวัดมะขามเฒ่า และวิชาย่อของให้เล็กลงของหลวงพ่อนุ้ยเช่นกัน ทำให้มั่นใจว่า หลวงพ่อท่านเจ้าฟ้านั้นต้องเป็นศิษย์เขาอ้อแน่นอน

ผู้เฒ่าผู้แก่ในหมู่บ้านเล่ากันมาว่าพ่อท่านเจ้าฟ้าเป็นที่เคารพเลื่อมใสของชาวบ้านมาก มีเรื่องเล่าว่ามีพระภิกษุจาริกธุดงค์มา 2 รูป ชื่อ พระหล้า กับ พระดง มาเจอวัดปัฏนาราม (วัดท่าเรือ) จึงหยุดจำพรรษา ส่วนพระหล้าจำพรรษาวัดควนท่าแร่ มีอยู่ครั้งหนึ่งมีแขกทางการเมืองผ่านมา พ่อท่านดงกำลังกวาดขยะอยู่ลานวัด แขกต่างเมืองหัวเราะพร้อมพูดกับเพื่อนที่มาด้วยว่า "ดูพระหัวล้านกวาดใบไม้ หัวไม่เหมือนใคร" และก็หัวเราะ ท่านจึงบอกว่า "อย่าทำเช่นนั้นเลยมันบาปเดี๋ยวฟ้าจะผ่าเอา" เพียงเท่านั้นฟ้าก็ผ่าคนนั้นตายทันที
นับแต่นั้นมาชาวบ้านจึงเรียกพระดงว่า "พ่อท่านเจ้าฟ้า" จนถึงปัจจุบัน และชาวบ้านจะจัดงานรำมโนราห์ถวายทุกปี
หลังจากนั้นท่านก็ให้ความอนุเคราะห์ช่วยเหลือรักษาชาวบ้านแม้มีโรคระบาด ท่านก็จะปัดเป่ารักษาให้ เป็นที่พึ่งพิงของชาวบ้าน แม้ท่านจะมรณภาพมานานแล้วแต่เรื่องรักษาโรคนี้ก็ยังเป็นที่กล่าวขวัญกันจนทุกวันนี้ มีการบนบานต่อรูปบูชาท่านที่วัดก็มักจะหายจากโรค หากมีภัยใดๆ ก็จะเข้าทรงบอกกล่าวชาวบ้านให้เตรียมตัวระวังและรักษาโรคให้ ทั้งหมดนี้เป็นเหตุการณ์ในสมัยรัตนโกสินทร์

ด้านการเรียนรู้ชุมชน
การใช้วัดเป็นแหล่งเรียนรู้สำหรับเยาวชนและประชาชน
กิจกรรมอบรมคุณธรรม จริยธรรม
การอนุรักษ์ภูมิปัญญาท้องถิ่น

การอนุรักษ์และพัฒนา วัดปัฏนาราม ควรทำควบคู่กันระหว่าง “การรักษาของเดิม” และ “การปรับให้เหมาะกับยุคสมัย” โดยยึดวัดเป็นศูนย์กลางของชุมชน แนวทางสามารถจัดได้ดังนี้
1. การอนุรักษ์ (Preservation)
เน้นรักษาคุณค่าเดิมของวัดด้านกายภาพ
บูรณะอุโบสถ วิหาร เจดีย์ โดยใช้รูปแบบดั้งเดิม
ดูแลโบราณวัตถุ จิตรกรรมฝาผนัง ไม่ให้ชำรุด
จัดทำทะเบียนทรัพย์สินและประวัติสิ่งสำคัญ
ด้านศาสนาและวัฒนธรรม
รักษาพิธีกรรม เช่น ทำบุญ กฐิน ผ้าป่า
ส่งเสริมการสวดมนต์ ปฏิบัติธรรม
บันทึกเรื่องเล่า ภูมิปัญญาชาวบ้าน
2. การพัฒนา (Development)
ทำให้วัดตอบโจทย์สังคมปัจจุบัน
ด้านการเรียนรู้
พัฒนาเป็นแหล่งเรียนรู้ของโรงเรียน/ชุมชน
จัดค่ายคุณธรรม อบรมเยาวชน
ทำสื่อความรู้ เช่น ป้าย นิทรรศการ QR Code
ด้านสิ่งแวดล้อม
จัดการขยะในวัด
ปลูกต้นไม้ สร้างพื้นที่ร่มรื่น
ส่งเสริมวัดสีเขียว (Green Temple)
ด้านเทคโนโลยี
ใช้สื่อออนไลน์เผยแพร่กิจกรรมวัด
บันทึกข้อมูลประวัติในรูปแบบดิจิทัล
3. การมีส่วนร่วมของชุมชน
เปิดโอกาสให้ชาวบ้าน โรงเรียน อบต. มีส่วนร่วม
ตั้งคณะกรรมการดูแลวัด
จัดกิจกรรมอาสา เช่น ทำความสะอาด ปรับภูมิทัศน์
4. แนวทางความยั่งยืน
สร้างกองทุนดูแลวัด
วางแผนระยะยาวในการบูรณะ
ถ่ายทอดความรู้สู่คนรุ่นใหม่
สรุปแนวคิดสำคัญ
การอนุรักษ์ = รักษารากเหง้า
การพัฒนา = ปรับตัวให้ทันยุค
→ ต้องทำ “ควบคู่กัน” เพื่อให้วัดยังคงคุณค่าและเป็นประโยชน์ต่อชุมชนอย่างยั่งยืน