รายละเอียดหลักสูตร

1. หลักการและเหตุผล
วัดสมัยสุวรรณเป็นศูนย์กลางการเรียนรู้ของชุมชเป็นการบูรณาการการเรียนรู้ด้านศาสนา ประวัติศาสตร์ ศิลปวัฒนธรรม และภูมิปัญญาท้องถิ่น ผ่านกิจกรรมที่ออกแบบตามช่วงวัย เพื่อสร้างการเรียนรู้ที่มีความหมายและยั่งยืน ทั้งในระดับบุคคล ครอบครัว และชุมชนนที่มีบทบาทสำคัญในการถ่ายทอดองค์ความรู้ด้านศาสนา ประวัติศาสตร์ ศิลปวัฒนธรรม และภูมิปัญญาท้องถิ่น โดยใช้แนวทาง การเรียนรู้เชิงประสบการณ์ (Experience-based Learning) เพื่อให้ผู้เรียนทุกช่วงวัยได้สัมผัสและเข้าใจเนื้อหาผ่านการลงมือทำจริง การเล่าเรื่อง และการมีส่วนร่วมกับกิจกรรมที่สอดคล้องกับวิถีชีวิตชุมชน การเรียนรู้จากแหล่งเรียนรู้วัดสมัยสุวรรณ มุ่งเน้นการเรียนรู้แบบบูรณาการ โดยแบ่งกิจกรรมออกเป็น 3 กลุ่มเป้าหมายหลัก ดังนี้
1.1 กิจกรรมสำหรับเด็กเล็กและเยาวชน
ชื่อกิจกรรม: “ตามรอยอารยธรรมพื้นบ้านในท้องถิ่น ณ วัดสมัยสุวรรณ”
การนำชมโบราณวัตถุและโบราณสถานภายในวัด ใช้เทคนิค Storytelling และสื่อประสม (Multimedia) เพื่อให้เข้าใจง่ายและสนุก
มีใบงานกิจกรรม (Worksheet) ที่สอดคล้องกับหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน เน้นการสร้างความรู้พื้นฐานด้านประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม
1.2 กิจกรรมสำหรับวัยเรียนและวัยเยาวชน
ชื่อกิจกรรม: “ห้องเรียนวิถีพุทธ : สมาธิและการรู้เท่าทันตนเอง”
การฝึกปฏิบัติสมาธิเบื้องต้น (Mindfulness) การสนทนาธรรม (Dhamma Talk) เพื่อการนำไปใช้ในชีวิตประจำวันและการทำงาน ใช้พระอุโบสถเป็นพื้นที่เรียนรู้ที่สงบ สัปปายะ เน้นการพัฒนาทักษะชีวิตด้านการรู้จักตนเองและการจัดการอารมณ์
1.3 ผู้สูงอายุและครอบครัว
ชื่อ กิจกรรม: “ถ่ายทอดภูมิปัญญาท้องถิ่น: ศิลปะและการทำนุบำรุง” การเรียนรู้เกี่ยวกับพุทธศิลป์และการดูแลรักษาโบราณวัตถุ เปิดโอกาสให้ปราชญ์ชาวบ้านและผู้สูงอายุมีส่วนร่วมในการถ่ายทอดความรู้ เป็นการเรียนรู้แบบมีส่วนร่วมที่เชื่อมโยงคนต่างวัยเข้าด้วยกัน เน้นการสืบสานภูมิปัญญาและสร้างความสัมพันธ์ในครอบครัวและชุมชน
2. วิธีการจัดการเรียนรู้
ใช้ผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง โดยให้ผู้เรียนได้ลงมือทำจริงและสัมผัสประสบการณ์ตรง บูรณาการ ศาสนา ประวัติศาสตร์ ศิลปวัฒนธรรม และภูมิปัญญาท้องถิ่น เข้ากับกิจกรรมใช้ วิธีการหลากหลาย เช่น การเล่าเรื่อง (Storytelling), การสาธิต, การสนทนา, การฝึกปฏิบัติ และการเรียนรู้แบบมีส่วนร่วม
สร้างบรรยากาศการเรียนรู้ที่เป็นมิตรและเชื่อมโยงกับวิถีชีวิตชุมชน
วิธีการ: การเล่าเรื่อง (Storytelling) ประกอบการนำชมโบราณวัตถุและโบราณสถาน,ใช้สื่อประสม (Multimedia) เช่น ภาพ เสียง วิดีโอ เพื่อสร้างความเข้าใจ,ใบงานกิจกรรม (Worksheet) ที่เชื่อมโยงกับหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน
การฝึกปฏิบัติสมาธิเบื้องต้น (Mindfulness Practice),การสนทนาธรรม (Dhamma Talk) และการแลกเปลี่ยนความคิดเห็น,ใช้พระอุโบสถเป็นพื้นที่เรียนรู้ที่สงบ สัปปายะ,การบรรยายและสาธิตจากปราชญ์ชาวบ้านและผู้สูงอายุ,การเรียนรู้แบบมีส่วนร่วม (Participatory Learning) โดยให้ผู้เรียนลงมือทำ เช่น การดูแลรักษาโบราณวัตถุ หรือการฝึกงานด้านศิลปะ,การแลกเปลี่ยนประสบการณ์ระหว่างคนต่างวัย
3. การวัดผลและประโยชน์ที่ไ้ด้รับ
ผลลัพธ์ที่ได้รับ (Outcome)
ด้านผู้เรียน
1. เข้าใจประวัติศาสตร์ ศาสนา และวัฒนธรรมท้องถิ่นอย่างลึกซึ้ง
2. พัฒนาทักษะชีวิต เช่น การคิดวิเคราะห์ การรู้จักตนเอง และการทำงานร่วมกัน
3. มีคุณธรรม จริยธรรม และความภาคภูมิใจในท้องถิ่น
ด้านครอบครัวและชุมชน
1. เกิดความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นระหว่างคนต่างวัย
2. ผู้สูงอายุและปราชญ์ชาวบ้านมีบทบาทในการถ่ายทอดความรู้
3. ชุมชนมีส่วนร่วมในการอนุรักษ์และสืบสานภูมิปัญญา
ด้านสังคมและวัฒนธรรม
1. วัดเป็นศูนย์กลางการเรียนรู้ที่มีชีวิตชีวา
2. เกิดการอนุรักษ์โบราณสถานและโบราณวัตถุ
3. สังคมตระหนักถึงคุณค่าของสิ่งแวดล้อมและทรัพยากรธรรมชาติ
ผลผลิตที่ได้รับ (Output)
1. เด็กและเยาวชน: ใบงาน ผลงานการเขียนหรือการนำเสนอที่สะท้อนความเข้าใจ
2. วัยเรียนและวัยรุ่น: บันทึกการปฏิบัติสมาธิ ผลงานการอภิปรายและการสะท้อนผลการเรียนรู้
3. ผู้สูงอายุและครอบครัว: ผลงานศิลป์ งานบูรณะหรือดูแลรักษาโบราณวัตถุ และองค์ความรู้ที่ถ่ายทอดสู่คนรุ่นใหม่
4. การวัดผลประเมินผล
1. สังเกตการมีส่วนร่วมของผู้เรียนในกิจกรรม เช่น ความตั้งใจ ความสนใจ และการทำงานร่วมกัน
2. ตรวจสอบการเปลี่ยนแปลงด้านทัศนคติ เช่น ความเคารพต่อศาสนา ความภาคภูมิใจในท้องถิ่น
3. ใบงานกิจกรรม (Worksheet) สำหรับเด็กและเยาวชน
4. การมีส่วนร่วมของชุมชนในการจัดกิจกรรม
5. การเกิดเครือข่ายการเรียนรู้ระหว่างวัด โรงเรียน และครอบครัว
6. การจัดนิทรรศการหรือกิจกรรมที่สะท้อนผลการเรียนรู้สู่สาธารณะ